Homme fatale (Al weer over Ischa Meijer)

Naar aanleiding van mijn Bletzpraatje van vorige week, schrijft abonnee Eric van B.: “Ik was dinsdag op de première van ‘Ik hou van mij’ in Kriterion. Prachtige documentaire over een narcistische klootzak. Tien jaar na zijn overlijden was ik een beetje vergeten hoe vervelend ik die Ischa altijd vond maar de documentaire bracht deze negatieve gevoelens gelukkig snel terug. Terwijl ik zijn interviews altijd heel goed vond, kon de man mij nooit bekoren of boeien. De documentaire geeft ook het beeld van een hoerenloper die koketteert met zijn frustraties en geen respect heeft voor de mensen die van hem denken te houden.”

“In Kriterion waren voor een meerderheid fans, kennissen en familie van Ischa aanwezig en wat mij opviel was dat er steeds werd gelachen als Ischa de studente aan de school voor journalistie weer eens afbekte. ‘Tja, zo was ie’, was het algemeen gevoel in de zaal. Ik kon er niet om lachen. Maar wel een mooie docu, dus absoluut niet missen.”

Inmiddels heb ik de documentaire gezien. Mooi inderdaad, of liever gezegd fascinerend. Wat me vooral intrigeerde waren al die vrouwen in zijn leven. Wat zagen ze toch in die vent?

Hij voldeed in de verste verte niet aan welk schoonheidsideaal je maar kunt verzinnen. Waar het gebruikelijk is de vrouw te complimenteren met haar uiterlijk en oprechte belangstelling te veinzen, bekte hij zijn toekomstige slachtoffer af en onderwierp hij haar aan een semi-journalistiek, semi-psychiatrisch zielenknijperig kruisverhoor – en hij had er maar wat veel succes mee. Seksueel stelde het ook niet al te voor met hem; hij verdroeg niet eens de aanblik van een naakte vrouw. Zijn werk was – zoals betoogd in mijn vorige Bletzpraatje – maar zo zo, al schijnen de meeste mensen daar anders over te denken. Allemaal tot daaraan toe, maar hij trok ook nog eens een spoor van verwoesting door hun leven. En dat geldt vooral voor die ene (Thea?) die hij bezwangerde en toen in de steek liet (kwam niet opdagen op een afspraak, waarna er jaren verstreken).

Pijn overkomt je en lijden is een keuze, heet het. En deze vrouwen kozen overduidelijk voor het lijden (hij was tenslotte een BN’ertje, ze wisten waar ze aan begonnen). Waarom? Vanwaar hun masochisme? Wilden ze niet gelukkig zijn? Dachten ze deze ‘Homme Fatale’ te kunnen genezen? Riep zijn minne uiterlijk hun ontroering op? Wekten zijn verhalen over zijn nare jeugd (misschien wel zijn sterkste ‘Unique Selling Point’) hun medelijden? Interpreteerden ze zijn sarcastische opmerkingen misschien als verkapte ironie en zijn ironische opmerkingen als verhulde complimenten? Of zagen ze zijn dominante, bemoeizuchtige gedrag misschien wel als een verademing? Iemand die eerlijk zegt wat hij denkt, sommige mensen vinden dat misschien heel charmant. Ruziemaken is een intense vorm van communicatie. Ik weet het niet, het is me een raadsel.

Misschien moet je wel een vrouw zijn om je te kunnen verplaatsen in al die vrouwen die op Ischa Meijer vielen. Ik kan me in elk geval niet voorstellen dat ook maar één man op een vrouwelijke Ischa Meijer zou vallen. Sterker nog, ik kan me niets eens een vrouwelijke Ischa Meijer voorstellen.

Deel:

Een gedachte over “Homme fatale (Al weer over Ischa Meijer)”

  1. Ik kwam je column tegen toen ik informatie over Ischa Meyer aan het zoeken was. En daar verbaasde je je over het feit dat zoveel vrouwen op hem vielen. Maar zeg nou zelf. Conny Palmen en Jenny Arean zijn zelf ook geen schoonheden. Bovendien, roem erotiseert en dan maakt het niet uit hoe je eruitziet.

    En er is nog iets anders. Veel van de dames die achter hem aanliepen waren golddiggers. En daar had hij als scherpe waarnemer een feilloos oog voor. Misschien vond hij dat hij deze dames respectloos mocht behandelen. Er bestaat een fragment waarin Conny Palmen door hem vernederd wordt en dat gelaten ondergaat.

    Ten slotte, hoe talentvol en beroemd hij ook was, we hoeven nauwelijks jaloers te zijn op iemand die zo in elkaar steekt, want mijn God, dat moet je toch niet willen.

Geef een reactie