Pianoman (Een modern sprookje)

Pianoman (Een modern sprookje)

Het is een acteur, denk ik. Het script lag al jaren klaar, de studio die het had aangekocht wilde zeker weten dat het een succes zou worden. Dus werd de hoofdrolspeler gedropt in Engeland en zorgde de studio dat het verhaal in de pers kwam, om te zien hoe het publiek erop zou reageren. Een briljante publiciteitsstunt.

Of het is een kunstenaar. Een levend kunstwerk. Man spoelt aan op strand, spreekt geen woord maar speelt piano: een artistiek experiment. De media storten zich erop, iedereen speculeert een eind weg, maar is er ook maar iemand werkelijk bezorgd of geïnteresseerd in wie hij werkelijk is? Een briljant, bijtend commentaar op een maatschappij die wordt gedomineerd door de media.

Of het is een religieus bevlogen idealist. Een 21e-eeuwse Jezus, die gekomen is om de mensheid te verbroederen met muziek, de taal die iedereen verstaat. En wat doen wij? In plaats van hem met open armen te ontvangen, verwijzen we hem door naar de psychiatrische inrichting. De klinische kruisiging door een samenleving waaruit alle menselijke warmte is verdwenen en heiligen voor godsdienstwaanzinnigen worden aangezien.

Of het is een afleidingsmanoeuvre. Om de aandacht af te leiden van Europa? (Toeval dat hij juist in Engeland aanspoelt?). Divertissement in elk geval.

Of het is een reactie van het grootkapitaal op de anti-globaliseringsbeweging, vandaar dat alle merkje uit z’n kleding zijn geknipt: ‘No Logo’? Dan ook ‘No memory’ en ‘No identity’.

Of het is een Nederlander. Of een Zweed. Of een Fransman. Of een Italiaan.

Of een autist. Of een idiot savant. Of allebei.

Of hij is wie we willen dat hij is. In hem zien we willen zijn, niet willen zijn, hadden kunnen zijn, hadden moeten zijn… Ja, hij is ons.

Deel:

Geef een reactie