Verslaafd (Over LSD)

Verslaafd (Over LSD)

Geen drug die zo goed klinkt als LSD. Verslavend, ik kan niet anders zeggen.

Marihuana is me veel te loom. Cocaïne te gejaagd. Heroïne te zwartgallig. Alcohol te luid. XTC te kinderachtig. Opium? Ik zou niet eens weten wat voor geluid dat voortbrengt.

Nee, dan LSD. Laat je oren klapperen. Blaast de lucht door je wegen, weet de weg naar buiten weer te vinden en draait een rondje rond je hoofd tot je ervan tolt. Het geluid van achteruitgespoelde banden, vervormde gitaren en holle stemmen. Muziek die niet van deze wereld is, die poorten opent naar werelden waarvan je het bestaan niet eens vermoedde voordat je LSD hoorde. Nou ja, als kind misschien. Of na je dood.

Lang klinkt LSD niet. Een paar uur welluidende muziek in het gunstigste geval. Bij niet-deskundig gebruik veel minder. Het is het allemaal niet waard, zeggen sommige mensen. Leve het langgerekte leven, dood aan drugs. Wij, liefhebbers van psychedelische muziek daarentegen, zijn LSD maar wat dankbaar voor alles wat ze ons gebracht heeft. Liever kort en krachtig dan lang en langdradig.

Trouwens: wat heet kort? Tenslotte leeft de muziek voort als LSD het eeuwige zwijgen is opgelegd, zoals deze week weer is gebeurd. Misschien geldt zelfs wel: hoe korter het leven, hoe langer het leven na het leven. In elk geval ijlt LSD dit keer lang na. Magies, man.

Geïnspireerd op het leven en werk van Syd Barrett (06-01-1946 – 7-7-2006)

Deel:

Geef een reactie