AltLives (Een Sci-Fai / Romantiekverhaal)

HOOFDSTUK 2: WACHTEN OP MIDDERNACHT

Toen zijn tijd op was, tilde Maarten de headset van zijn hoofd. Hij had nekpijn van het gewicht van het ding gekregen en voelde een lichte druk op zijn slapen waar de band had gezeten. Zijn rug was helemaal stijf; hij had de hele dag gezeten behalve toen hij de wc was gegaan. Hij stond op. Zijn knieën kraakten.

Hij legde het apparaat op de salontafel. Zwart plastic, mat, logo op de zijkant: AltLives in witte letters. Het power-lampje knipperde groen, om aan te geven dat het in stand-by mode stond.

Hij had het licht niet aangedaan toen hij ’s middags was afgereisd naar AltLives. Nu stroomde het licht van buiten de kamer binnen: straatlantaarns, een billboard aan de overkant dat wisselde tussen reclames. Blauw licht. Rood licht. Weer blauw.

Hij liep naar de keuken. Vier meter rechtdoor, dan links. De vloer was koud. Laminaat, grijs, Karwei 2025. €8,95 per vierkante meter. Hij herinnerde zich de prijs omdat hij het zelf had gelegd, twee jaar geleden, toen hij nog geld had gehad. Toen hij nog werk had gehad.

Zijn hand vond de lichtschakelaar. Klik. De TL-buis flikkerde twee keer. Toen werd de keuken ondergedompeld in een stabiel, wit en koud licht. De gootsteen lag vol vaat. Vier borden, drie kopjes, twee vorken. Hij waste af op dinsdag en vrijdag. Vandaag was dinsdag. Hij zou het zo doen. Of anders morgen. Op het aanrecht stond zijn trouwe magnetron – redder in nood, koken was niet meer nodig – een Proline (maximaal 800W) met roestvlekken op de deur. De klok op de magnetron gaf aan dat het 20:57 uur was. Over drie uur zou de teller resetten. Middernacht. Dan kon hij weer inloggen. Vier uur. Als hij wilde.

Zijn oog viel op de drie brieven op het aanrecht. Officiële enveloppen met logo’s in de linkerbovenhoek:

Gemeente Den Haag

Belastingdienst

UWV

Ze lagen op volgorde van ontvangst, de nieuwste bovenop: van de gemeente Den Haag. Maarten pakte de envelop en schatte aan de hand van het gewicht in hoeveel pagina’s ze hem hadden gestuurd. Twee pagina’s, dacht hij, misschien drie. Hij legde de envelop terug en pakte de brief van de Belastingdienst. Ook twee pagina’s, constateerde hij. De envelop van het UWV was het lichtst. Één pagina. Meer kon het niet zijn. Misschien dat hij de brieven morgen zou lezen. En dan contact opnemen met mensen die werden betaald om te helpen. Mensen van de schuldhulpverlening, mensen die betalingsregelingen voorstelden, mensen die het beste met hem voor hadden.

Hij had al eens gebeld. Drie keer. De eerste keer had hij een afspraak gemaakt. Was niet gegaan. De tweede keer hadden ze gezegd: “Als u niet komt, kunnen we u niet helpen.” De derde keer had hij opgehangen nadat hij twee minuten in de wacht had gestaan.

Hij zou het morgen doen. Misschien.

Zijn maag rammelde. Wanneer had hij gegeten? Vanochtend. Brood met kaas. Die waren op. Hij opende de koelkast. Er lagen nog drie plakken kaas op hem te wachten, Albert Heijn Jonge 30+. Hij pakte ze alle drie en propte ze in zijn mond. Kauwend liep hij naar de kraan en draaide deze open. Het roestkleurige water kwam er sputterend uit. Hij wachtte vijf seconden tot het water helder was. Hij pakte een glas uit de gootsteen, spoelde het om en vulde het. Hij nam een slok, spoelde zijn mond zodat de restanten kaas oplosten in het water en hij het papperige eten makkelijk kon doorslikken. Het smaakte metalig. Hij vulde het glas opnieuw, spoelde zijn mond met water en slikte het door. Het smaakte hem iets beter dan het eerste glas.

Hij liep terug de woonkamer in en pakte zijn telefoon. 21:03 uur. Nog twee uur en zevenenvijftig minuten.

Lars zou wachten. In het scenario liep de tijd door, ook als Maarten niet online was. Als Maarten terugkwam zou Lars zeggen: “Papa, waar was je?” Of: “Ik heb op je gewacht.”

Zijn telefoon trilde opnieuw. Een sms.

KPN: U heeft een betalingsachterstand van €47,20. Betaal binnen 7 dagen of de diensten worden opgeschort.

HOOFDSTUK 3: EEN OUDE BEKENDE

Lena zat aan bureau 43, in de derde rij vanaf het raam van het open kantoor van AltLives, met aan de wand posters met ‘Create Your Story’ in blauwe letters en ‘Live Your Dream’ in goud. Lena werkte aan een Dell-laptopje met het scherm op 60% helderheid om hoofdpijn te vermijden. Niet dat het werkte. De herrie om haar heen was bijna ondragelijk: het getik, gebel en gepraat van zeventig mensen wende nooit. Het felle witte licht van de TL-buizen aan het plafond was ook hoofdpijn verwekkend.

Op haar scherm had Lena een spreadsheet geopend, met enkele kolommen (Naam, Leeftijd, Straat, Huisnummer, Postcode, Woonplaats, Abonnementsvorm, Sessies (totaal), Gemiddeld uur/dag). En daaronder rij na rij, 840.320 in totaal: alle niet-betalende abonnees in Nederland van AltLives.

“Lena, de gemeente wil een pilot. Welzijnsmaatregel. 410 heavy users in Den Haag krijgen gratis Premium. Ze denken dat het helpt”, had Tim, haar baas gezegd. “Jij selecteert de gebruikers. Goed?”

Ze had geknikt.

Ze selecteerde alle gebruikers in Den Haag. Vervolgens sorteerde ze die lijst aflopend op hoeveel uren de gebruiker dagelijks met AltLives doorbracht. Daaruit selecteerde ze de bovenste 410 rijen.

Nummer 1: L. Pieters, 29 jaar, 8 uur/dag

Lena scrollde. Naam na naam. Gezichten niet zichtbaar, alleen data. Mensen als getallen.

Nummer 50: K. van Dam, 41 jaar, 8 uur/dag

Nummer 100: S. de Vries, 38 jaar, 7,9 uur/dag

Haar vinger op de muis. Scrollwiel, tikken tikken tikken. Rijen flitsten voorbij.

Nummer 200: T. Bakker, 36 jaar, 7,8 uur/dag

Nummer 250: J. Vermeer, 34 jaar, 6,9 uur/dag

Nummer 287: M. van Dijk, 34 jaar, 6,7 uur/dag

Lena stopte.

M. van Dijk.

M. van Dijk. 34 jaar. Den Haag.

Ze klikte op de naam.

Een nieuw venster opende. Profiel. Foto bovenkant, pasfoto, verplicht bij registratie.

De foto laadde. Traag. Pixel voor pixel. Eerst vaag, dan scherper.

Een gezicht. Man, vierendertig, donkerbruin haar, baard, vermoeid. Ogen die in de camera keken maar er niet echt naar keken. Achtergrond wit.

Lena staarde.

Het was hem.

Ouder. Vermoeider. Baard die er achttien jaar geleden niet was. Rimpels rond zijn ogen. Maar de neus, de kaak, de manier waarop zijn mond iets naar links trok – onmiskenbaar.

Maarten.

Op haar laptop opende ze het klantinformatiesysteem en zocht hem op: M. van Dijk.

Laatste login: Vandaag, 00:03 uur

2.847 sessies.

Favoriete scenario: Vader & Zoon – Loosdrechtse Plassen (custom)

Lena klikte op de scenario-link.

Spelers: 1 (Maarten – Vader)

NPCs: 1 (Lars – Zoon, 8 jaar)

Setting: Recreatiegebied, zomer, roeiboot, vissen

Doel: Quality time, geen plot

Gemaakt op: 15 maart 2028

Totale speeltijd: 1.683 uur

1.683 uur met een virtuele zoon.

Lena sloot het venster. Keek weer naar de foto. Maartens gezicht. Vermoeid. Eenzaam. Ze kende gebruikers zoal hij. Heavy users, sociaal geïsoleerd, economisch uitgesloten. AltLives was hun uitlaatklep. Soms het enige wat ze hadden. Als ze zijn naam op de lijst zette, kreeg hij gratis Premium. Unlimited sessies. HD graphics. Duo scenarios als hij dat wilde. 8 uur per dag werd 24.

Ze kon hem van de lijst halen. Hij zou het nooit weten. Niemand zou het ooit weten. Maar of ze hem daarmee hielp? Dat was de vraag: was het goed om iemand die in het echte leven niets te zoeken had een prettiger alternatief leven te bieden? Of moest ze hem laten doorploeteren met z’n gratis abonnementje, in de hoop dat hij ooit weer zou proberen wat te maken van het echte leven? En hem vooral niet dieper de verslaving in te duwen?

Lena klikte op de checkbox. Een groen vinkje verscheen.

Maarten van Dijk – Geselecteerd voor Premium Pilot.

Automatisch opende zich een venster:

“Bevestig selectie?”

Naam: Maarten van Dijk

Premium start: 20 maart 2030, 00:00 uur

Duur: Onbepaald (pilot)

Kosten: €0,00 (gemeente betaalt)

Twee knoppen: Bevestigen | Annuleren

Ze klikte Bevestigen.

“Maarten van Dijk toegevoegd aan Premium Pilot.”

Morgen zou hij inloggen. Zou het zien. Zou denken: geluk. Toeval.

Moest ze contact opnemen? Uitleggen? Zeggen: ‘Ik ben het, Lena. Ik heb je gezien. Ik wil helpen.’?

Ze sloot het venster met Maartens profiel. Scrollde verder door de lijst.

Nummer 288: A. Jansen, 33 jaar, 6,7 uur/dag

Nummer 289: R. de Wit, 40 jaar, 6,6 uur/dag

Ze selecteerde. Vinkjes, één voor één. Mechanisch.

Nummer 350. Nummer 400. Nummer 410.

“410 gebruikers geselecteerd.”

Ze sloeg de lijst op in CSV-formaat en mailde het bestand naar Tim.

Onderwerp: “Premium Pilot – Selectie Klaar”

Bijlage: Premium_Pilot_Den_Haag_410.csv

Ze sloot Excel af, haar Windows-bureaublad met de achtergrond werd zichtbaar: een foto van een meer, genomen vanaf de oever. Het hadden de Loosdrechtse plassen kunnen zijn.

Ze opende de browser en zocht naar: “Maarten van Dijk Den Haag”. En vond een LinkedIn profiel, dat in 2027 voor het laatst was bijgewerkt. Hij zag er jonger uit, zonder baard. “IT Support Specialist bij TechnoServe BV.” Het bedrijf was in 2028 failliet gegaan.

HOOFDSTUK 4: PROBLEEMSTELLING EN OPLOSSING

Donderdag 20 maart 2030, 15:00 uur – Gemeentehuis Den Haag

De vergaderzaal was te groot voor zes mensen. Twaalf stoelen rond een eiken, glimmende ovale tafel. Aan de wand hing het gemeentewapen. Boven hun hoofden zoemde de beamer waarop Lena haar laptop had aangesloten.

Klik. Slide één: AltLives Premium Pilot – Den Haag Welzijnsinitiatief.

Tegenover haar: vier ambtenaren. Drie mannen, één vrouw. Allen boven de vijftig. Pakken, blouses, notitieblokken opengeslagen. Pennen in handen maar nog niets opgeschreven. Naast Lena: Tim. Hij zat achterover geleund, benen gekruist, glimmende schoenen. Hij glimlachte. Hij glimlachte altijd bij klanten.

Lena klikte door naar de volgende slide. Probleemstelling. “De gemeente Den Haag heeft 47.000 inwoners met een bijstandsuitkering”, zei ze. Haar stem was vlak. Professioneel. Ze had dit gisteravond twintig keer geoefend . “Hiervan is 23% sociaal geïsoleerd. Minder dan twee sociale contacten per maand. 18% heeft geen dagbesteding.”

Ze klikte. Grafiek verscheen. Blauwe balken, rode lijn.

“Dit leidt tot mentale gezondheidsproblemen, schulden en in extreme gevallen zelfdoding.” Ze pauzeerde even. “AltLives biedt een oplossing.”

De vrouw aan tafel, vijftig jaar, grijze bob, bril aan een ketting, stak haar hand op. “Mevrouw Hoekstra, klopt het dat deze mensen gemiddeld al meer dan zes uur per dag in uw platform zitten?”

Lena knikte. “Correct. Gemiddeld 6,7 uur. Sommigen tot acht.”

“En nu geeft u hen… onbeperkte toegang?”

“Dat klopt.”

“Is dat niet”, de vrouw zocht naar woorden, “contraproductief?”

Tim leunde voorover. Plaatste zijn ellebogen op tafel. Handen gevouwen.

“Mag ik?” zei hij, kijkend naar Lena.

Lena stapte opzij. Tim stond op. “Mevrouw Janssen”, zei Tim, glimlach breder nu, “uitstekende vraag.”

Hij liep naar het scherm waarop de slids werden geprojecteerd en wees naar de grafiek. “Deze mensen zitten al in het systeem. Ze gebruiken het platform toch. De vraag is niet: moeten we ze eruit halen? Die vraag is te groot, te complex. De vraag is: kunnen we hun gebruik minder schadelijk maken?”

Het grauwe gezicht van de oudste ambtenaar lichtte op. “Harm reduction”, zei hij.

“Harm reduction!”, zei Tim. “Deze gebruikers hebben financiële stress. Schulden. Ze betalen soms tijdelijk voor Premium terwijl ze de huur niet kunnen opbrengen. Of ze hebben een gratis versie en worden elke paar uur onderbroken door reclames. Wat enorme frustratie veroorzaakt.”

Hij klikte naar de volgende slide.

Impact van Gratis Premium:

• Verminderde financiële stress (geen abonnementskosten)
• Betere user experience (minder frustratie, betere graphics)
• Stabielere routine (geen onderbrekingen)
• Data voor onderzoek (welzijnsmonitoring)

“Door hen gratis Premium te geven”, zei Tim, “nemen we de financiële druk weg. Ze krijgen een betere ervaring. Ze voelen zich gezien, gewaardeerd. En wij krijgen data. Data die de gemeente kan gebruiken om beter beleid te maken.”

Mevrouw Janssen schreef iets op. Keek op. “Maar lost dit het werkelijke probleem op? Eenzaamheid? Werkloosheid?”

Stilte.

Tim glimlachte. Kalm. Hij had deze vraag verwacht. “Mevrouw Janssen, met alle respect: dat zijn structurele problemen. Die lossen wij niet op. Dat kan alleen de overheid. Banen creëren, sociale programma’s, gemeenschapsinitiatieven – dat is jullie domein.”

Hij spreidde zijn handen. “Wij zijn een bedrijf. Wij bieden een product. Maar wat we wél kunnen doen, is opvangen. Deze mensen zijn al gevallen. De maatschappij heeft hen achtergelaten. Wij geven ze iets. Comfort. Verbinding.”

De grijze man knikte instemmend.

Zijn jongere collega was nog niet overtuigd. “Hoe weten we dat het werkt? Hebben jullie cijfers?”

Tim keek naar Lena. “Mevrouw Hoekstra?”

Lena stapte naar voren. Klikte naar de volgende slide. Verwachte Outcomes.

“We monitoren vier indicatoren”, zei ze. “Sessieduur, frequentie, mentale gezondheidsscores via vragenlijsten en financiële stabiliteit via gemeentedata.”

“En als de cijfers verslechteren?” vroeg de jonge man.

Tim sprak voordat Lena het kon. “Dan stoppen we de pilot. Simpel.”

“En hoeveel kost dit de gemeente?”, vroeg mevrouw Janssen.

“Niets. Nada. Nul!”, zei Tim. “AltLives draagt de kosten. Premium is normaal €79,99 per maand per gebruiker. Voor 410 gebruikers is dat… €32.796 per maand. Wij bieden dit gratis aan. In elk geval voor zes maanden.”

“Waarom?” vroeg de grijze man.

Tim glimlachte. “Goede vraag. Eerlijk antwoord: data en PR. We krijgen waardevolle inzichten in gebruikersgedrag. En we laten zien dat tech ook goed kan zijn. Dat is voor ons de waarde.”

De ambtenaren keken elkaar aan. Mevrouw Janssen schreef iets op. De jonge man typte. De grijze man knikte.

HOOFDSTUK 5: EEN GRATIS UPGRADE

Maarten lag in bed maar kon de slaap niet vatten. Hij keek naar het plafond, naar de barst die van de linkerhoek naar het midden liep. Of was het andersom?

De klok op zijn telefoon gaf 00:02 aan.

Hij wachtte.

00:03.

Hij sprong op en liep naar de woonkamer, griste de headset van de salontafel, zette hem op en drukte op ‘power’.

Welkom terug, Maarten.

Hij klikte op Vader & Zoon – Loosdrechtse Plassen.

Lars zat op de steiger, zijn benen bungelde boven het groene water. Hij draaide zich om toen hij Maarten hoorde: “Papa! Je bent er!”

Maarten liep naar hem toe. Ging naast hem zitten. Het steigerhout onder zijn benen voelde warm aan van de zon. “Sorry dat ik zo laat ben”, zei Maarten.

Lars glimlachte. “Geeft niet. Wil je vissen?”

“Straks. Even zitten is goed.”

Zijn telefoon trilde. Hij voelde het tegen zijn been.

“Lars”, zei Maarten, “ik moet even iets checken. Blijf hier.”

“Oké, papa.”

Maarten zette de headset af. Pakte zijn telefoon. Een mailtje:

Van: AltLives Support

Aan: Maarten van Dijk

Onderwerp: Gefeliciteerd! U bent geselecteerd voor Premium

Verzonden: 20 maart, 00:00 uur

Beste Maarten van Dijk,

Goed nieuws! U bent geselecteerd voor het AltLives Premium Pilot Programma, een samenwerking tussen AltLives en de Gemeente Den Haag.

Vanaf 20 maart 2030, 00:00 uur, heeft u toegang tot:

• Unlimited sessies (geen 4-uur limiet)
• HD graphics (1080p)
• Ad-free ervaring (geen onderbrekingen)
• Duo scenarios (speel met anderen)

Deze upgrade is volledig gratis. Geen kosten, geen verplichtingen. De pilot loopt zes maanden.

“Leef het leven dat je verdient.”

Team AltLives

Maartens hartslag versnelde. Hij stond op, liep naar de keuken, vulde een glas met water en dronk het in één teug op. Toen nog een glas.

In de woonkamer zette hij de headset weer op. Hij navigeerde naar Account Settings.

Account Status: Premium (Pilot)

Geldig tot: 20 september 2030

Sessielimiet: Unlimited

Grafische kwaliteit: 1080p

Advertenties: Uit

Duo scenarios: Beschikbaar

Het stond er. Zwart op wit. Of lichtblauw op zwart eigenlijk, de kleuren van de interface kleuren.

Unlimited.

Hij klikte terug naar Vader & Zoon – Loosdrechtse Plassen.

Start sessie?

Hij klikte Ja.

Laden.

Maar nu langzamer. Meer details werden geladen. Textures, higher res. Loading bar: 47%… 68%… 89%… 100%.

Sessie gestart. Grafische kwaliteit: 1080p.

De steiger waar hij had gezeten was er nog. Hij keek uit over het water. Scherper dan daarnet. Helderder. Elk rimpeling op het wateroppervlak was nu zichtbaar. Honderden kleine dansende lichtpunten weerkaatsen het zonlicht.

Lars zat nog op de steiger. Maar nu kon Maarten voor het eerst zijn sproeten tellen. Zag de poriën op zijn neus. Hoe elke haar door de wind werd aangeraakt.

“Papa?” Lars keek om. “Ben je er weer?”

Maarten liep naar hem. Ging zitten. Keek naar het kind.

Lars glimlachte.

“Wil je vissen?” vroeg Lars.

“Ja”, zei Maarten. Stem dik. “Ja, laten we vissen.”

Ze stonden op. Liepen naar de schuur waar de hengels lagen. Maarten pakte er twee. Gaf er een aan Lars. Ze liepen terug naar de steiger.

Hij werp zijn lijn uit. Lars deed hetzelfde. Ze wachtten.

Stilte. Water. Wind. Vogels.

Session time remaining: Unlimited

Hij kon blijven. Zo lang als hij wilde. Geen onderbreking na vier uur. Geen reclames. Hij kon elke dag, de hele dag met Lars hier doorbrengen.

Vrijwel de hele dag dan. Zijn maag rammelde. Wanneer had hij voor het laatst gegeten?

Lars trok aan zijn mouw. “Papa, kijk!”

Maarten keek. Lars’ hengel trok krom. Hij had beet.

“Rustig”, zei Maarten. “Haal hem binnen.”

Lars haalde de lijn binnen. Zijn gezicht concentratie, tong tussen zijn tanden. De vis kwam dichterbij. Grijs-groen, schubben die glommen in het licht.

Maarten pakte het schepnet en reikte ermee naar de vis. Toen hij het net omhoog hield, zag hij dat het een spartelende baars was, zeker twintig centimeter lang.

“Ik heb hem!” riep Lars.

“Goed gedaan”, zei Maarten. Hij legde zijn hand op Lars’ hoofd en streelde het zachte haar van de jongen.

Lars keek naar boven, met grote, trotse bruine ogen. “Kunnen we hem houden?”

“Natuurlijk.”

Ze liepen naar huis. Binnen was het koel en donker. Maarten legde de vis in een kom met water. Lars keek ernaar, neus bijna tegen de kom.

“Hoe gaan we hem noemen?”

“Hoe wil je hem noemen?”

“Barrie. Omdat het een baars is.”

Maarten glimlachte. “Barrie is een goede naam.”

“Ja!”, zei Lars blij. Maar toen dacht hij even na en sloeg zijn stemming om. Maarten zag dat zijn ogen vol tranen stroomden.

“Wat is er?”, vroeg hij bezorgd.

“Ik wil het mama aan vertellen.”

Mama.

“Mama is er niet”, zei Maarten.

HOOFDSTUK 6: GRAAG EVEN CONTACT

Maandag 23 maart 2030, 10:15 uur – AltLives kantoor Utrecht

Lena’s scherm toonde een spreadsheet met 410 rijen en de kolommen: Naam, Leeftijd, Locatie, Sessies (pre-pilot), Sessies (post-pilot), Delta.

Ze scrollde door de rijen:

Gebruiker 001: +47% sessietijd

Gebruiker 002: +31% sessietijd

Gebruiker 003: +89% sessietijd

Haar vinger stopte bij rij 287.

M. van Dijk, 34, Den Haag

Pre-pilot: 7,2u/dag

Post-pilot: 15,8u/dag

Delta: +119%

Lena klikte op zijn naam. Een detail-venster opende.

Sessiegeschiedenis – Laatste 72 uur:

21 maart: 15u 30m

22 maart: 17u 12m

23 maart: 6u 43m (in progress)

Totaal: 39 uur in 3 dagen.

Ze klikte verder. Scenario-details:

Vader & Zoon – Loosdrechtse Plassen (custom)

Laatste sessie: 23 maart, 04:17 – 10:58 (in progress)

Interacties: 1.847 (totaal sinds Premium)

Voldoening score: 9,6/10 (gemiddeld)

Ze opende een nieuw Excel-tab. Kopieerde de top 50 gebruikers met hoogste delta. Sorteerde op sessietijd.

Plaats 1: R. de Vries, 41, Den Haag – 18,2u/dag (+157%)

Plaats 2: M. van Dijk, 34, Den Haag – 15,8u/dag (+119%)

Plaats 3: L. Peters, 29, Den Haag – 14,9u/dag (+104%)

Hij was bijna 16 uur per dag van de wereld! Ze besloot hem te mailen. Maar hoe moest ze haar bezorgdheid onder woorden brengen?

“Hoi Maarten, ik ben Lena, weet je nog wel? 18 jaar geleden alweer. Ik zie dat je 16 uur per dag in VR zit, gaat het wel?”

Nee. Te direct. Te persoonlijk. Te stalkerig.

“Beste Maarten, als onderdeel van ons pilot-programma willen we graag feedback. Hoe is je ervaring?”

Beter. Professioneel. Maar ook: leeg, nepperig.

Ze typte:

Onderwerp: Premium Pilot – Check-in

Beste Maarten,

Je maakt gebruik van het kosteloze Premium Pilot-programma. We hopen dat je ervaring positief is.

Als onderdeel van het programma willen we graag even contact. Heb je 15 minuten deze week voor een kort gesprek?

Met vriendelijke groet,

Lena Hofman

Data Analist, AltLives

Lena’s telefoon lichtte direct op.

Email – Maarten van Dijk

Ze klikte.

Van: maarten.vandijk1996@gmail.com

Aan: Lena.hofman@altlives.nl

Onderwerp: RE: Premium Pilot – Check-in

Hoi Lena,

Bedankt voor je mail. Het gaat goed. Premium is geweldig. Ik heb geen vragen.

Groet,

Maarten

Geen blijk herkenning. Geen “wacht, ken ik jou?” En al helemaal geen ‘waren wij niet ooit?’

Lena typte een reactie:

Hoi Maarten,

Fijn om te horen. Mocht je toch vragen hebben, je mag altijd bellen of mailen.

Met vriendelijke groet,

Lena

—

Een paar uur later keek Lena weer hoe het ermee stond. Maarten was nog steeds bezig. Bijna 10 uur nu, non-stop.

Ze klikte op Live Monitoring. Een feature voor admins om te zien wat een gebruiker in real-time deed, die vooral werd toegepast om op afstand hulp te kunnen bieden. Het scherm laadde.

Gebruiker: M. van Dijk

Locatie (in-game): Loosdrechtse Plassen – Huisje, binnen

Activiteit: Dialoog (NPC: Lars, 8 jaar)

Interacties laatste 5 min: 14

Een video-feed verscheen. Geen audio, alleen beeld. Low-res, grijs-groen, vanuit Maartens ‘point of view’ bekeken, zodat ze zag wat Maarten zag: een jongen, met blond haar aan een tafel. Hij tekende iets met kleurpotloden.

Het kind kwam dichterbij; Maarten liep kennelijk naar hem toe. De jongen keek glimlachend op. De tekening kwam in beeld: een man, een vrouw, een jongen. Een gezinnetje.

De video bufferde en laadde toen weer. Het kind zei iets. Lena kon de woorden niet horen, maar zag zijn mond bewegen. Maartens hand verscheen in beeld en aaide het kind over zijn hoofd, als om het te troosten.

—

Lena stapte uit de trein en belandde zo op perron 5 van Den Haag Centraal Station. Mensen stroomden langs haar, jassen, tassen, gehaast. Een stem schalde door de speakers: “De trein naar Rotterdam vertrekt over twee minuten.”

Ze had Tim een sms gestuurd: Doktersafspraak, ben om 17:00 terug. Een leugen. Het was de eerste keer in de drie jaar dat dat ze bij ALtLives werkte en loog over haar werk.

Ze moest nog 1,8 kilometer lopen, 23 minuten. Dat was te doen, al was het een grauwe, winderige dag.

Ze liep langs het Spui, de Laan van Meerdervoort. De huizen werden naarmate ze verder liep armetieriger. De wind werd guurder. De mensen op straat kwam haar vijandiger voor. Ze bereikte de Fahrenheitstraat, en toen de Celsiusstraat. Ze stopte bij een somber flatgebouw, liefdeloos opgetrokken tijdens de jaren van oliecrisis aan het begin van de jaren zeventig. Ze zag balkons met bierkratten, gammele fietsen en verpieterde planten.

Lena stopte voor de deur. Ze scande de namen bij de intercom. En jawel: Van Dijk – 3B

Ze drukte de deurbel in en wachtte. Geen reactie.

Ze drukte opnieuw. Langer nu. Ze wachte weer.

Een derde keer.

Stilte.

Ze stapte achteruit. Keek omhoog. Derde verdieping. Rij ramen. Welke was 3B?

Een vrouw kwam naar buiten. Vijftig, grijs haar, boodschappentas.

“Goedemiddag”, zei Lena.

De vrouw knikte en liep door.

Lena viel de deur op voordat deze in het slot viel. Ze glipte naar binnen. De gang met z’n flikkerende TL-buis) door, en toen de betonnen trap op. Eerste verdieping. De de tweede. De derde, waar Een deur toegang gaf tot 3A, 3B, 3C.

3B had een groene deur, met verf die aan de onderkant afbladderde. Op de koperkleurige brievenbus kon ze nog net het met de hand geschilderde M. v. Dijk lezen.

Lena klopte. Niets. Nog een keer. En nog een keer. Nog steeds niets. Toen klopte ze harder, vijf keer. “Maarten?”, vroeg ze met gedempte stem. “Ik ben het, Lena. Van AltLives.”

Stilte.

Ze legde haar oor te luisteren tegen de deur. Niets. Geen voetstappen. Geen tv.

Ze keek door het raam naast de deur. Met moeite kon ze zien dat iemand in de woonkamer onderuitgezakt op de bank lag.

Ze klopte hard op het raam. “Maarten!”, schreeuwde ze nu.

Maar hij reageerde niet.

Ze keek op haar telefoon en opende Maartens profielpagina:

Laatste sessie: 30 maart, 02:34 – 13:58 (in progress)

Duur: 11u 24m

Status: Actief

Hij was al elf en een half uur verdwenen in AltLives.

Lena liep terug naar de deur. Ze opende haar handtas en pakte een notitieblokje en een pen eruit. Ze scheurde een pagina uit het notitieboekje en schreef:

Maarten,

Ik ben Lena Hofman. Van AltLives (en van vroeger, misschien herinner je me wel). We hebben eerder gemaild. Ik maak me zorgen. Als je wilt praten, mail of bel me.

Lena

06 2847 1932

—

In de trein van Den Haag naar Rotterdam trilde haar telefoon. Een berichtje van een onbekend nummer: Lena? Ben jij het? Maarten.

Ja. Ik ben het, antwoordde ze.

Drie puntjes verschenen in beeld en verdwenen even, waarna een bericht zichtbaar werd: Hoe heb je me gevonden?

Lena typte: Je bent klant bij AltLives.

Je werkt daar?

Ja.

En je hebt mij Premium gegeven?

Ja.

Ik wilde je helpen, tikte Lena. Ik vond dat ik je dat wel schuldig was.

De trein stopte op Utrecht Centraal. Mensen stapten uit. Lena bleef zitten. Keek naar haar telefoon.

Bericht:

Je hebt geholpen. Premium is geweldig. Dank je.

Maar gaat het wel goed met je?

Ja, prima dankzij Premium, ha ha.

Je zit 16 uur per dag in VR.

Ja, heerlijk!

HOOFDSTUK 7: DE THERAPEUT

Lena zat op haar bank. Laptop op schoot. Scherm licht, rest van de kamer donker.

M. van Dijk – Status: Actief

Elapsed time: 14u 38m

Nog steeds bezig.

Ze sloot het tabblad. Opende een ander.

Ze had Maarten niet meer gesproken. Sinds maandag. Vier dagen.

Had hem drie keer ge-sms’t:

Maandag 20:34: Maarten, alsjeblieft, laten we praten.

Dinsdag 14:22: Ik wil alleen helpen.

Woensdag 09:15: Ben je daar nog?

Geen reacties.

Zijn profiel: actief, 15-17 uur per dag. Elke dag.

Levend. Maar niet bereikbaar.

Lena stond op. Liep naar de keuken. Opende de koelkast. Licht geel, koud. Melk, yoghurt, komkommer, kaas. Ze pakte niets. Sloot hem.

Terug naar de bank.

Haar telefoon op tafel. Zwart. Stil.

Ze keek ernaar.

Sinds wanneer was haar telefoon zo stil? Geen berichten. Geen gemiste oproepen. Alleen werk-emails, notificaties die ze negeerde.

Wanneer was de laatste keer dat iemand haar belde? Echt belde, niet voor werk?

December. Haar moeder. Kerst.

Vier maanden geleden.

Lena pakte haar telefoon. Scrollde door contacten. 184 namen. De meeste: collega’s, voormalige collega’s, mensen die ze eens had ontmoet.

Echte vrienden? Emma. Misschien Joris, oude studievriend, maar ze hadden elkaar in twee jaar niet gezien. Twee dus. Maximaal.

Ze legde de telefoon neer. Keek naar de muur. Wit, kaal, zonder foto’s of kunst om de ruimte op te fleuren.

Morgen moest ze weer werken. Daarna was het weekend, en zou ze alleen zijn. Zoals elk weekend.

Ze kon een serie kijken. Series genoeg. Ze kon gaan lezen. Ze had een boek op haar nachtkastje liggen dat ze half uit had. Alleen was het alweer drie maanden geleden dat ze het voor het laatst had ingezien. Misschien moest ze helemaal opnieuw beginnen. Geen zin in.

Ze kon gaan slapen. Het was vroeg, maar ze kon proberen.

Of.

Lena pakte haar laptop. Opende hem. Navigeerde naar AltLives.com.

Homepage: promo-video, gelukkige mensen, scenarios. Tekst: “Leef het leven dat je verdient.”

Welkom, Lena.

Linksboven: Employee Access – Unlimited Premium

Werknemers kregen gratis Premium. Altijd gehad. Ze had het nooit gebruikt.

Tot nu.

Ze klikte Scenarios.

Lijst. Honderden. Categorieën: Carrière, Romance, Familie, Avontuur, Fantasie.

Ze scrollde.

Avontuur: Klim de Mount Everest

Romance: Eerste Date met een Filmster

Familie: Vader van Drie Kinderen

Carrière: CEO van Fortune 500 Bedrijf

Alle fantasieën. Levens die mensen niet hadden.

Ze stopte bij een categorie onderaan.

Helper/Redder Scenarios

Klikte.

Subcategorie:

Redder in Nood: Hulpverlener tijdens Natuurramp

Therapeut: Begeleid Mensen door Crisis

Mentor: Leid een Verloren Tiener naar Succes

Ze klikte op Therapeut..

Beschrijving:

“Jij bent een gerespecteerde therapeut in een moderne praktijk. Mensen komen naar je met problemen: depressie, verslaving, trauma. Jij luistert, begeleidt, helpt. Jij maakt verschil.”

—

“Binnen!”, zei Lena. Ze zat in een comfortabele draaistoel in een modern kantoor met witte muren, boekenkasten en planten.

Een man kwam binnen. Vijfendertig? Veertig? Hij had bruin haar, een onverzorgd baardje en was broodmager. Hij keek vermoeid uit zijn ogen, die klein leken door de donkere wallen eronder.

Toen herkende ze hem pas: het was Maarten.

“Hallo”, zei Maarten.

“Welkom, Maarten. Ga zitten”, zei Lena.

Maarten ging zitten. “Ik weet niet waar ik moet beginnen”, zuchtte hij.

Opties verschenen:

A: “Begin waar je wilt.”

B: “Vertel me wat je hier brengt.”

C: “Het is oké. Neem de tijd.”

Lena klikte C.

David knikte. “Bedankt.” Stilte. Toen: “Ik voel me… verloren. Ik weet niet wat ik aan moet met mijn leven.”

Lena las de opties:

A: “Dat klinkt zwaar. Hoe lang voel je je al zo?”

B: “Laten we beginnen met je werk. Wat gebeurt daar?”

C: “Je bent hier. Dat is al een eerste stap.”

Ze klikte A.

Maarten praatte honderduit. Over zijn leven: hoe hij zijn baan was kwijtgeraakt, hoe hij was vereenzaamd, hoe hij de deur bijna niet meer uitkwam.

Lena luisterde. Klikte antwoorden aan op meerkeuzevragen die AltLives voorschotelde.

Maarten ontspande. Hij liet een kleine glimlach zien.

“Ik voel me al beter”, zei hij. “Gezien en gehoord worden, dat is al heel wat. Dank je.”

Na afloop raadpleegde Lena de analytics:

Maartens welzijn: +37%

Therapeutische vaardigheid: 8,2/10

HOOFDSTUK 8: DE BAKKERIJ

Een forse vijftiger in een donkerblauw pak stond te bonzen op de deur van Maartens appartement. Naast hem stond een politieagente, een vrouw van een jaar of twintig.

De man bonsde weer op de deur, nog harder dan daarnet.

“Weet u zeker dat hij binnen is?”, vroeg de agente.

“De buren zeggen dat hij bijna nooit buiten komt. Hij moet binnen zijn.”

Nu klopte de agente op de deur. “Meneer Van Dijk! Doe open of we moeten onszelf binnenlaten!”

Na een halve minuut pakte ze haar walkie-talkie: “2-1-7, ik heb toestemming om een deur te forceren. Fahrenheitstraat 47, deur van appartement 3b.”

Ruis. Stem: “Toestemming verleend.”

“Begrepen.”

De agente haalde een breekijzer uit de buidel aan haar riem, plaatste de lange ijzeren staaf tussen de deur en het kozijn en begon te wrikken.

Het hout kraakte, maar het slot hield nog even stand. Tot ze nog meer kracht zette door voorover te leunen en haar gewicht in te zetten.

KRAK.

De deur vloog open en sloeg tegen de muur.

De agent stapte naar binnen, met de hand op haar wapenstok. De geur van zweet, oud eten en vuilnis walmde haar tegemoet.”Politie! Is er iemand?”

Toen zag ze pas de man op bank, onderuitgezakt met een headset op. “Meneer Van Dijk!”

Geen reactie.

Ze tikte op zijn schouder. “Meneer!”

Niets.

De deurwaarder kwam binnen. “Hij is in VR.”

“Kan hij ons horen?”

“Misschien. Maar waarschijnlijk negeert hij het.”

De agent trok de headset van Maartens hoofd.

—

Het duurde even tot Maarten kon zien wie er voor hem stond.

“Wat?”, vroeg hij. Hij hoorde dat zijn stem schor klonk doordat hij zo lang niet had gedronken en nog langer niet had gesproken.

“Meneer Van Dijk. Politie. U moet met ons meekomen.”

“Wat?”, zei Maarten weer, nadrukkelijker dan de eerste keer.

De deurwaarder stapte naar voren. “Uw huis wordt ontruimd vanwege de huurachterstand. We hebben u gewaarschuwd.”

“Nee”, zei Maarten. “Dit kun je toch niet maken? Ik heb nergens…”

“Dat is niet ons probleem. We kunnen u verwijzen naar Maatschappelijk Werk. Er zijn opvangplekken.”

Maarten probeerde op te staan. Zij rechterbeen sliep, waardoor hij terug viel op de bank.

De agent hielp hem op te staan. “Rustig. Wanneer heeft u voor het laatst gegeten?”

“Gegeten?” Maarten dacht na. Gisteren? Eergisteren? Na dat blik bonen, drie dagen geleden?

“Ik… weet het niet.”

“Heeft u familie? Iemand die we kunnen bellen?”

“Mijn ouders. Rotterdam. Maar liever niet.”

“Vrienden?”

Maarten schudde zijn hoofd.

De agent keek naar de deurwaarder. “Hij moet naar een opvang.”

“Dat regelt Maatschappelijk Werk. Wij zijn hier alleen voor de ontruiming.”

De agent zuchtte. Pakte haar radio. “2-1-7, ik heb iemand De Bakkerij. Geen eigen netwerk. Ernstig verwaarloosd.”

Ruis. Stem: “We geven het door.”

“Begrepen.”

Ze keek naar Maarten. “Ik breng u naar een opvang. Pakt u wat spullen?”

Spullen.

Maarten keek rond. Wat had hij?

Kleren. De headset. Zijn telefoon. Een oplader. Verder mochten ze alles hebben.

—

“We zijn er”, zei de agente en stopte voor een modderkleurig gebouw uit dezelfde treurige tijd als zijn eigen flat. Opvangcentrum De Bakkerij, stond er in neon-letters op de voorgevel.

Ze stapten uit. Maarten volgde de agente met zijn weekendtas over de schouder.

“Goedemorgen”, zei de agente. tegen de vrouw achter de balie bij de ingang. “Acute opvang. Ontruiming.”

“Naam?”, vroeg de vrouw aan Maarten.

“Maarten van Dijk.”

“Leeftijd?”

“34.”

“Geen eigen onderkomen?”

“Niet meer.”

Ze typte wat in op een computer. “U krijgt bed 14, zaal C. Voorlopig voor twee weken. Daarna kijken we verder.”

“Oké.”

“Geen drugs, geen alcohol, geen agressie. Avondklok 22:00. Ontbijt 08:00, lunch 12:30, diner 18:00. Mist u een maaltijd, dan krijgt u niets.”

“Begrepen.”

“Douches zijn op de eerste verdieping. Één keer per dag, tien minuten. Wasserij op dinsdag en vrijdag”, ging ze in staccato verder.

Maarten knikte.

De vrouw gaf hem een sleutel, een plastic met nummer 14. “Volg de gang, tweede deur links. Bed nummer 14.”

Maarten nam de kaart. “Dank u.”

“Sterkte”, wenste de agente hem.

“Bedankt.”

“Is er WiFi?”, vroeg Maarten nog aan de vrouw achter de balie.

De vrouw keek op. “Ja. Gastennetwerk. Wachtwoord: bakkerij2030.”

“Bedankt.”

Toen ging hij naar zijn bed, waar hij meteen verbinding zocht met het WiFi-netwerk en, toen hij eenmaal verbonden was, inlogde op de AltLives app.

Welkom terug, Maarten.

Vader & Zoon – Loosdrechtse Plassen

Start sessie?

HOOFDSTUK 9: WAT TIJD VRIJ

“Lena?”

Het duurde even voordat Tims stem tot haar doordrong. Toen keek ze pas op. “Ja?”

“De cijfers?”

“Oh. Ja.” Ze opende PowerPoint op haar laptop.

Slide 1. Pilot Update – Week 3.

“Engagement is gestegen naar 78%. Voldoening 9,6. Dagelijkse logins 96%.”

Slide 2. Tabel. Cijfers.

Tim knikte. “Goed. Details?”

“Details?”

“Ja. Het verloop per dag? Segmentatie? Heavy users versus light users?”

“Ik… dat kan ik nog uitsplitsen als je wilt.”

Tim fronste. “Je hebt een week gehad.”

“Ik weet het. Sorry. Deze week heb je het.”

“Oké.” Hij aarzelde even.

“Gaat alles wel goed?”

“Ja. Ja. Hoezo?”

“Nou ja…” Tim keek nadrukkelijk naar de PowerPoint die Lena in elkaar had geflanst.

“Drukke week gehad”, zei Lena.

“Waarmee?”

“Het heeft te maken met mijn bezoek aan de dokter. Als je het niet erg vindt, is dat alles wat ik erover kan zeggen.”

Hij stond op. “Oké. Ik vertrouw je.”

Toen Tim was vertrokken, opende Lena meteen AltLives. Hoe zou het met Maarten gaan?

—

De vrouw van de balie zat naast Maartens bed. “Maarten. De maatschappelijk werker is er. Voor je intake.”

Maarten had headset op. Hoorde het vaag, maar besteedde er geen aandacht aan.

“Maarten!”

Maarten zette de headset af. “Wat?”

“Sociaal werker. Verplichte intake.”

“Nu?”

“Ja. Gang, kamer 3.”

Maarten zuchtte. Hij stond op en wankelde naar kamer 3.

Een vrouw van in de veertig met een bril keek op van haar laptop. “Maarten van Dijk?”

“Ja.”

“Ga zitten.”

Hij ging zitten.

“Ik ben Linda, maatschappelijk werker. We moeten je situatie bespreken. Werk, huisvesting, perspectief.”

“Oké.”

“Heb je werk gezocht?”

“Nee.”

“Waarom niet?”

Maarten haalde zijn schouders op.

Linda typte. “Je moet actief zoeken. Dat is een voorwaarde voor uitkering.”

“Mijn uitkering is opgeschort.”

“Daarom. We kunnen je uitkering pas heractiveren als je actie onderneemt.”

Maarten knikte.

“En huisvesting? Heb je opties?”

“Nee.”

“Familie?”

“Nee.”

“Vrienden?”

“Ook niet.”

Linda keek naar hem. “Maarten. Dit is geen leven. Je moet iets doen.”

“Ik doe iets.”

“Wat?”

Hij wilde zeggen: “Ik ben vader. Van Lars. Ik vis. Ik bouw hutten. Ik leef.”

Maar hij zei: “Niets. Niet echt.”

HOOFDSTUK 10: EVEN VRIJAF

“Ga zitten, Lena”, zei Tim.

Ze ging zitten.

“Dit is Marieke, HR.”

Lena zei niets.

Marieke sprak. “Lena, we maken ons zorgen. Je prestaties… het gaat niet best.”

“Lena”, Tim nam over. “We willen helpen. Dit gaat zo niet.”

“Nee, misschien niet…”, zei Lena.

“Neem even vrijaf om even bij te komen. Laat weten als je zo ver bent”,

“Dat zal ik doen”, zei Lena schuldbewust.

—

Thuis: opende Lena meteen haar laptop en logde in op AltLives.

Ze glimlachte en klikte op Start.

—

Toen ze de headset afzette en naar de badkamer was gelopen, bekeek ze zichzelf in de spiegel. Ze leek op iemand anders: paars-zwarte wallen onder haar ogen, haar huid was perkamentachtig, alsof ze weken niet buiten was geweest. Haar haar was en vet, plakkerig, ongewassen. Ze voelde dat ze dunner was geworden. En jawel: ze voelde haar ribben door haar shirt, ze zag hoe haar heupbeenderen uitstaken.

61,3 kg woog ze nu, zag ze op de weegschaal. Vorige maand was dat 67 kg geweest.

Het deed haar aan Maarten denken.

En toen drong het tot haar door, in het meedogenloze TL-licht van de badkamer: ze was Maartens redder niet. Ze was zijn evenbeeld.

Haar telefoon trilde. Een bericht van haar moeder: Lieverd, ik heb je drie keer gebeld. Alles goed? Bel me. xxx

Lena reageerde niet. Waarom zou ze?

Ze had wel wat beters te doen.

HOOFDSTUK 11: EEN TOEVALLIGE ONTMOETING

Nog even, zag Maarten. Het scherm in de wachtkamer gaf aan dat nummer 17 aan de beurt was, hij had 23. Misschien kon hij nog even in AltLives…?

Maar toen zag hij iemand die hem vaag bekend voorkwam. Hij zag haar naar hem kijken. Hij zag hoe ze op hem afliep. “Maarten?”, vroeg ze.

Ja, dat gezicht kende hij. Achttien jaar geleden had het er minder moe uit gezien. Had het meer glans gehad. Waren de gelaatstrekken nog niet zo hard. Maar het was haar.

“Lena?”, vroeg hij. “Jij ook hier? Toevallig.”

Lena knikte. “Ja. Heel toevallig.”

Stilte.

“Het spijt me”, zei Lena.

“Wat?”

“Dit. Ik wilde je alleen maar helpen.”

Maarten keek naar haar. Glimlachte. Kort, droog. “Je hebt me geholpen. Premium was prima. Voor zo lang het duurde.”

Stilte.

Maarten keek naar Lena. “En waarom ben jij hier?”

“Ik ben mijn baan kwijt. Zes weken nu. Geen inkomen. Schulden.” Ze aarzelde even. “AltLives. Net als jij.”

Weer een stilte.

. “Speel jij het nog?”, vroeg Lena.

“Ja. Elke dag.”

“Hoelang?”

“Zes, zeven uur. Soms meer.”

“Ik ook”, zei Lena. Ze keek naar de grond. “Wat moeten we nu doen?”, vroeg ze.

“Ik weet het niet. Bijstand aanvragen. Opnieuw beginnen.”

“Geloof je dat het gaat werken?”

“Nee.”

Het scherm gaf aan de nummer 23 aan de beurt was. Maarten stond op. “Veel succes”, zei hij tegen Lena.

“Jij ook.”

Hij liep naar de balie. Gaf zijn kaartje. De vrouw achter het glas typte iets. Wees naar een deur rechts. “Kamer 4. Tweede deur links.”

Het cijfer op het scherm Lenanderde in 24. Lena stond op, liep naar de balie en gaf de ticket die ze bij binnenkomst uit de nummerdispenser had getrokken af. “Kamer 7. Derde deur rechts”, zei de vrouw achter het glas.

—

20 minuten later ontmoetten Lena en Maarten elkaar bij de uitgang.

“Waar ga je nu heen?” vroeg Lena.

“Naar de bibliotheek. Mijn headset opladen.”

“En dan?”

“Weer wat tijd met Lars doorbrengen.”

“Ik ga naar huis”, zei ze. “Mijn flat. Ik heb hem nog. Net.”

“Ik hoop dat je ‘m niet kwijt raakt”, zei Maarten.

Stilte.

“Wil je anders… wil je anders misschien mee?”, vroeg Lena. “Je kunt douchen. Eten. Uitrusten. En meer.”

EPILOOG

Maarten zat op de bank in Lena’s flat. Hij had gedoucht, was geschoren, had zijn haar gewassen en gekamd. Hij had een trui van Lena aan. Te klein voor hem, maar verder zo goed als nieuw.

Hij had gegeten. Pasta met tomatensaus en kaas.

Zijn rugzak stond bij de deur. Hij had de headset eruit gehaald en zette die op z’n hoofd.

Lena zat naast hem, met haar headset op haar hoofd.

Haar laptop stond tussen hen in.

Het scherm lichte op:

SCENARIO – Het gezin

Genre: Familie & Samenzijn

Hoofdpersonages: 3

• Dr. Lena Hoekstra (34, psycholoog)
• Maarten van Dijk (34, boswachter)
• Lars van Dijk-Hoekstra (6, zoon)

Setting: Boshuis, Veluwe, Nederland

Locaties: Huis met open haard, bos, meer, kampeerplekken

Verhaallijn:

Vader, moeder en zoon wonen samen in een boshut. Dagelijkse routines: ontbijt, werk, spelen in het bos, kampvuren, verhalen vertellen. Geen drama. Geen conflict. Alleen samenzijn.

Moeilijkheidsgraad: Vrij Spel (geen doelen, geen scores)

“Klaar?” vroeg Maarten.

“Ja.”

Ze klikten allebei tegelijk.

En voor ze het wisten, zaten ze samen in de boshut. De ochtendzon scheen naar binnen. De geur van versgezette koffie vulde de kamer.

Maarten stond in de keuken. Aanrecht, oud hout, handgemaakt. Hij schonk koffie in twee mokken. Keramiek, blauw.

Lena kwam binnen. Ochtendjas, zacht, grijs. Haar haar los, golvend over haar schouders.

“Goedemorgen”, zei ze.

“Goedemorgen.”

Ze ging aan tafel zitten. Maarten bracht koffie. Zette een mok voor haar neer.

“Hij slaapt nog”, zei Lena.

“Ja. Hij was laat wakker gisteren.”

“Hij krijgt geen genoeg van verhalen vertellen als we rond het kampvuur zitten.”

Maarten glimlachte.

Maar toen klonken er toch voetstappen op de trap.

“Papa! Mama!”

Lars kwam binnen. Pyjama, blauw met sterren. Het haar warrig. De ogen helder.

Hij rende naar Maarten. Klom op zijn schoot.

“Dag jongen.”

“Gaan we vandaag naar het meer?”

“Ja. Als jij dat wilt.”

Lars knikte. Energiek.

“Ja! En mag ik vissen?”

“Als mama het goedvindt.”

Lars keek Lena smekend aan.

Lena glimlachte. “Ja. Je mag vissen.”

“Yes!”

Lars rende naar buiten. Deur open. Zonlicht. Bos.

“Papa! Mama! Kom dan!”

Maarten stond op en stak zijn hand uit naar Lena.

Hand in hand liepen ze naar buiten.

EINDE