Ware liefde (Een Sci-Fai / Romantiekverhaal)

HOOFDSTUK 2: RUSTELOZE NACHT

Die nacht sliep Martin beroerd. Hij was niet helemaal eerlijk tegenover Mandy geweest. Hij was niet alleen oud, hij verkeerde ook niet in de omstandigheden om haar de ‘ware liefde’ te bieden waar zij naar op zoek was.

Hij was samen met zijn zus verantwoordelijk voor de mantelzorg van zijn moeder, een taak die hem zeker twee ochtenden per week kostte. Hij had een ex, Sofie, met wie hij nog regelmatig contact had. Zuiver platonisch inmiddels, dus wat dat betreft hoefde Mandy zich geen zorgen te maken. Maar elk uur dat hij samen met Sofie in de bioscoop, een museum of een restaurant doorbracht, was ook een uur dat hij niet aan Mandy kon besteden. En dan had hij ook nog en zoon, Leo, die weliswaar al ruim twee jaar het huis uit was, maar die nog regelmatig aan kwam zetten. Meestal onaangekondigd ook nog. Hoe zou Mandy dat vinden als zij op bezoek was en Leo kwam het huis binnenvallen?, vroeg Martin zich af. O en dan had hij ook nog een poes, Snoopy, waardoor hij niet zomaar op vakantie kon gaan zonder een oppas te regelen.

Omdat hij de relatie met Sofie en Leo niet onder druk wilde zetten, had hij in de 2Gether-app ook duidelijk aangegeven dat hij niet op zoek was naar ‘ware liefde’ maar naar ‘friends with benefits’ (FWB) of een ‘Open relatie’. Meer zat er voor hem nu eenmaal niet in. En zelfs FWB of een open relatie leek hem behoorlijk hoog gegrepen, als hij helemaal eerlijk was. (Niet vaak).

Zo lag hij uren te malen en te draaien tot hij eindelijk insliep. En toen hij net was ingeslapen, werd hij wakker door de ‘ping’ dat hij een appje had ontvangen. Hij klauwde naar zijn telefoon en goddank: Mandy was hem niet vergeten.

Een foto van Mandy op het boorplatform. Staalconstructies, machines op de achtergrond, de zee die zich tot de horizon uitstrekte. Zij droeg een oranje overall en veiligheidshelm onder haar arm en haar losse haar werd omhoog getild door de wind. Ze glimlachte geamuseerd, alsof ze zichzelf niet helemaal serieus nam in haar outfit.

Mandy: Mijn eerste dag hier. Dit is mijn atelier!

Martin: Impressive. Lijkt op een filmset.

Mandy: Het voelt soms ook als een filmset. Alsof ik speel dat ik hier werk.

Martin: Impostor syndrome?

Mandy: Misschien. Of gewoon dat ik even moet wennen. Gisteren was ik in Amsterdam en vandaag sta ik op een boorplatform midden op de Noordzee. Dat is toch absurd?!

Martin: En ik ben staar naar mijn telefoon of er al weer een bericht is van iemand die ik nog nooit heb ontmoet. Dát is pas absurd.

Mandy: Zie je, daarom vind ik je interessant. Je zegt gewoon wat je denkt.

Martin: Of ik kan gewoon slecht geheimen bewaren.

Mandy: Dat is menselijk.

En zo appten ze elkaar af en aan gedurende de dag. Martin stuurde haar foto’s van zijn schilderijen, zette zijn theorieën over kunst uiteen. Het kwam er volgens hem op neer te laten de werkelijkheid achter de realiteit te laten zien. Hij legde uit waarom hij een broertje dood had aan abstracte kunst en dat hij veel meer affiniteit had met de artiesten die de waarneembare werkelijkheid als vertrekpunt namen. Niet om die slaafs na te bootsen in je werk, maar om iets wezenlijks tot uitdrukking te brengen. Zoals hij deed in zijn portretten: de mensen die hij afbeeldde zagen er natuurlijk niet precies zo uit als hij ze schilderde, maar hij probeerde hun karakter te vangen door hun uiterlijk als het ware te verrijken. Zodat ze meer leken op wie ze waren dan je zou zeggen na een eerste, oppervlakkige indruk. Vincent van Gogh, Francis Bacon en Lucien Freud: dat waren zijn grote voorbeelden.

Aanvankelijk had Martin zich nog afgevraagd of Mandy wel zo geïnteresseerd was in zijn kunsttheorieën, maar die twijfel verdween al snel. “Wat ben je intelligent”, appte ze. Of een hartje. Of meerdere hartjes. En toen Martin eindelijk was uitgeraasd en het gebrek aan slaap zich liet voelen, appte hij Mandy dat hij naar bed ging. Voor hij instortte, bedacht hij zich dat hij ondanks de stortvloed aan woorden die hij over Mandy had uitgestort iets had verzwegen: hij had niet verteld waarom hij de afgelopen nacht zo slecht had geslapen. Morgen beter, nam hij zich voor.

HOOFDSTUK 3: EEN BEKENTENIS

De volgende ochtend stuurde Mandy weer een foto van zichzelf. Ze zwaaide naar de camera (naar hem!), met handen die zwart waren van de olie. Ze zat aan de rand van een soort stortkoker of een glijbaan. Martin – die voor de tweede achtereenvolgende nacht nauwelijks een oog had dichtgedaan en suf was van het slaapgebrek – kon het niet helemaal thuisbrengen.

Mandy: Goedemorgen! Mijn dag begint goed. Stuur je me ook een nieuwe foto van jezelf?

Martin ging meteen naar de camera-app op zijn telefoon. Het was even zoeken – hij fotografeerde vaak om inspiratie op te doen voor zijn schilderijen, maar maakte vrijwel nooit selfies – maar vond toen toch de knop waarmee hij de camera in selfiestand kon zetten. Hij keek recht de camera in, spande zijn kaakspieren en stak de borst vooruit om mannelijker te lijken en nam een foto. Hij hield het toestel even boven zijn hoofd, zodat hij omhoog moest kijken en zijn dubbele kin niet zichtbaar zou zijn. Bepaald aantrekkelijk zag hij er desondanks niet uit met zijn slaperige kop en mannelijk al helemaal niet. Maar hij moest het er mee doen, dus hij verstuurde de foto toch.

Martin: Je vroeg er zelf om. Beauty and the beast.

Mandy: Je bent zo knap. Ik hoop dat je altijd lief en zorgzaam voor me zult zijn. Beloof me dat je me dat je mijn hart niet zult breken .

“Dit is het moment dat ik haar moet vertellen dat ze toch echt beter een ander kan zoeken”, dacht Martin. “Het moment dat ik haar vertel dat ik helaas, hoe zeer ik ook wens dat het anders was, niet volledig beschikbaar voor haar ben. Dat ik haar nooit zal kwetsen. Maar dat ik nu eenmaal een verleden met me meedraag. En dat verleden verhindert dat ik me volledig aan haar kan geven. Waardoor ze misschien toch gekwetst zal raken.”

Maar hij kon zichzelf er niet toe zetten dat te appen.

Martin: Natuurlijk zal ik je hart niet breken. Daar ben je veel te aardig voor.

Mandy: Awww dank je Martin. Mooie dag gewenst. Ik moet aan het werk. Stuur je een berichtje zodra ik tijd heb.

Waarop Martin begon het appje te schrijven waarin hij schoon schip maakte. Hij vertelde over zijn moeder, over Sofie, over Leo. Hij maakte duidelijk dat hij weliswaar vrijgezel was, maar dat zijn bewegingsvrijheid beperkt was: “Ik heb een druk sociaal leven ook al ben ik niet bepaald een sociaal persoon. En dat wil ik zo houden.” Dat laatste was niet helemaal waar. Hij maakte er daarom van: “En ik vind dat ik het zo moet houden.”

Hij deed zeker twee uur over dit appje. Toen hij het gevoel had dat hij alles had verwoord in termen die zo bedekt waren dat zijn bekentenis nog net niet helemaal werd ondergesneeuwd, telde hij tot tien en verzond de app. Zo eerlijk was hij nog niet tegen haar geweest, daar deed zijn verhullende taalgebruik niets aan af.

Mandy reageerde niet meteen. “Natuurlijk niet, ze is aan het werk. Ze moet dit even laten bezinken. Ze moet een antwoord formuleren. Ze is misschien gekwetst, maar wil zich groot houden. Ze wil geen contact meer met me, en zoekt naar woorden om me dat beleefde duidelijk te maken.”

Maar tegen etenstijd gaf zijn telefoon toch een ‘ping’-geluid.

Mandy: Martin, dank dat je je gedachten met me deelt. Ik waardeer je eerlijkheid. Laten we gewoon met elkaar blijven chatten en gaandeweg kijken waar we uitkomen. Als blijkt dat we voor elkaar bestemd zijn, komt het wel goed met ons. Ook al zal het niet altijd even makkelijk zijn. Ik ben overtuigd dat me niet in jou heb vergist, al zal de tijd het leren. Ik heb geen haast. Ik hoop dat je geduld hebt. Vergeet niet: de reis die je aflegt om iemand te leren kennen kan net zo mooi zijn als de bestemming.

Martin: Dank voor je vriendelijke reactie. Pfff ik heb nauwelijks geslapen vannacht, zo bang was ik om je te appen?

Mandy: Awwwww graag gedaan Martin, ik hoop dat je straks beter slaapt. Ik ga nu eten, spreek je snel.

Martin: Dank je. Ik ga zo naar bed. Ben best moe.

HOOFDSTUK 4: DE UITNODIGING

De volgende ochtend werd Martin eindelijk weer eens uitgerust wakker. Het eerste wat hij deed was zijn telefoon pakken en zijn WhatsApp-berichten checken. Geen nieuwe bericht na het Slaap lekker, misschien droom je wel van me. 😘😘😘

Zou ze al wakker zijn?

Martin: Ik heb van je gedroomd! 

Strikt genomen was dit een leugen. Aan de andere kant: zo lekker als vannacht sliep hij doorgaans alleen als hij een iemand naast zich had in bed tegen wie hij zich kon aanvlijen, een warm lichaam om de kou van de nacht te verdrijven. Haar warme lichaam. Zij had hem vannacht gezelschap gehouden.

Mandy: Wat lief! Ik hoop dat het een mooie droom was…

Martin: Dat weet ik niet meer, ik onthoud mijn dromen meestal niet. Maar ik voelde je aanwezigheid. Ik zal de volgende keer beter opletten.

Mandy: Het is al heel wat dat we vannacht in elkaars nabijheid waren. De volgende keer zal ik proberen te zorgen dat je me ook beter herinnert.😉

Die ochtend moest Martin naar zijn moeder.

Normaliter viel hem dat zwaar: elke keer dat hij haar bezocht was ze weer iets zwakker, vergeetachtiger en dover dan de vorige keer. En waren de gesprekken nog stroever, wogen de stiltes nog zwaarder en lieten de wederzijdse irritaties zich nog nadrukkelijker voelen. De vorige keer had ze net geld overgemaakt aan de kinderen, zoals ze elk jaar deed, maar was er net achter gekomen dat ze zich in de bedragen had vergist: ze had tien keer het belastingvrije bedrag overgemaakt. Geen ramp – Martin zou het teveel meteen terugboeken, en zijn zus ongetwijfeld ook. Maar de onhandigheid van zijn moeder had hem toch op de zenuwen gewerkt.

Niets van dat alles vandaag! Het leven lachte hem toe. En hij lachte iedereen die hij die tegenkwam toe. Zijn moeder zeker. En zij lachte hem toe: omdat hij zo heerlijk voor haar had gekookt, omdat hij haar zo goed had geholpen haar computer aan de praat te krijgen, omdat hij … . Hij luisterde niet echt, en haar vrolijke getjilp ging grotendeels aan hem voorbij. Hij glimlachte wanneer ze pauzeerde en hem aankeek om een reactie. En af en toe stelde hij een beleefdheidsvraag. Het antwoord drong niet tot hem door, want hij was met zijn gedachten elders. Bij haar. Het contact met zijn moeder verliep er alleen maar soepeler door. Zo zou het altijd moeten zijn, dacht hij.

Maar toen hij terugliep van de ruime woning aan de Minervalaan van zijn moeder naar zijn kleine ateliertje op de Ruysdaelkade, sloeg de twijfel toch weer toe. Hij ging op een bank tegenover het Hiltonhotel zitten en pakte zijn telefoon.

Martin: Idealiter word je verliefd op iemand die je kent. In de praktijk word je maar al te vaak juist daarvoor verliefd. Het risico is dat je iemand idealiseert op de verkeerde gronden, dat je iemand ten onrechte allerlei eigenschappen toeschrijft. Dat is een val. Ik hoop dat we daar niet in vallen. Misschien bedoel ik hiermee te zeggen: ik wil je beter leren kennen. Hoe meer Mandy, hoe beter.

Mandy: Je hebt gelijk, we zetten mensen soms op een voetstuk zonder te weten of ze daar wel thuishoren. Heel goed dat je daar over nadenkt. Het is volkomen natuurlijk dat dit soort emoties de kop opsteken.

Martin: Ja, en de enige manier is om dat te voorkomen is elkaar beter leren kennen.

En terwijl hij deze app verstuurde, realiseerde Martin zich jij vrijwel niets over haar wist. Niet omdat ze niets over haarzelf wilde vertellen, was zijn indruk. Nee, het lag aan hem. In zijn enthousiasme had hij het uitvoerig over zichzelf gehad en had hij zijn theorieën over de kunst en het leven gespuid. Maar hij was hij vergeten om Mandy naar haar leven en haar meningen te vragen. Ze leek dat niet erg te vinden. Maar hij nam het zichzelf toch kwalijk. Bovendien: hij wilde weten of het beeld dat hij zich van haar gevormd ergens op sloeg of dat het niet meer een projectie van het brein van een man van middelbare leeftijd was. Of hun liefde bestand was tegen de waarheid.

Martin: Ik meen het. Ik ben echt in je geïnteresseerd. Hoe meer Mandy hoe beter! Daarom een vraag: hoe was je dag? Is dat een goed begin voor een kennismakingsgesprek?

Mandy: Awww, dank je Martin. Erg lief van je. Goed idee: laten we een vraag- en antwoordgesprek voeren. Een eerste vraag aan jou: welke eigenschappen waardeer je het meest in een partner?

Daar hoefde Martin niet lang over na te denken.

Martin: Aan het begin van een relatie: wederzijdse fysieke aantrekkingskracht belangrijk en seksuele compatibiliteit. Op de lange termijn zal dat de relatie echter niet redden. Vriendschap is belangrijker naarmate de relatie langer duurt. En als je geluk hebt, kun je beide hebben, lichaam en ziel.

Mandy: Ik ben het volledig met je eens, Martin: fysieke aantrekkingskracht en seksuele compatibiliteit zijn in het begin belangrijk. Maar ik geloof ook dat eigenschappen zoals vriendelijkheid, respect en vertrouwen cruciaal zijn voor een langdurige relatie. Een hechte vriendschap creëert echt een solide fundament. Ik moet weten dat ik mezelf kan zijn bij mijn partner, ik wil nooit hoeven te doen alsof.

Mandy pauzeerde even. Martin zag aan de drie puntjes in de tekstbalk dat ze een vraag aan het formuleren was.

Mandy: Is er iets wat je altijd een goed gevoel geeft, iets wat een glimlach op je gezicht tovert hoe verdrietig je ook bent?

Ook daar hoefde Martin niet lang over na te denken.

Martin: Mijn zoon, toen hij nog maar vier jaar was, en nog maar net tot mijn knieën kwam. Die dag dat ik hem kwam ophalen van de crèche. Hij zag me in de deuropening staan, holde naar me toe en sloeg zijn armen om me. Toen liet hij los, pakt mijn hand en trok me de crèche in. “Mijn papa”, stelde hij mij trots aan iedereen voor. “Dat is mijn papa!”

Martin zuchtte diep. Wat was er toch gebeurd in zijn leven? Waar was het misgegaan?

Tot hij zich bedacht dat nu van hem werd verwacht dat hij een vraag stelde.

Martin: En jij? Waar word jij blij van?

Mandy: Niets maakt me gelukkiger dan naar het strand gaan. Zwemmen in de zee, de zon op mijn huid voelen en luisteren naar de golven: daar word ik altijd vrolijk van, wat er ook gebeurt. De oceaan kan tegelijkertijd zowel mooi als angstaanjagend zijn. 

Hoewel Martin een iets persoonlijker antwoord had verwacht, ging hij er toch op in.

Martin: Dat kan ik me voorstellen. De oceaan is waar we allemaal vandaan komen. De bron van alle leven. Ik kan me ook voorstellen dat je liefde voor de oceaan je carrièrekeuze heeft beïnvloed.

Mandy: Martin, je bent een echte verleider. Ik weet het nu zeker: ik wil je dolgraag uitnodigen om hier een paar dagen met me door te brengen in een van de gastenverblijven. Lijkt je dat wat? 

Martin: Lijkt me dat wat?! Ja natuurlijk! Ik heb niets liever.

Mandy: Geweldig. Je kunt voor een hele week reserveren in een van de gastenverblijven. Laat weten wanneer je kunt, dan zorg ik dat ik een paar dagen vrij neem. Ik zal de kosten van de helikoptervlucht van Schiphol hierheen op me nemen, dat houden ze in op mijn loon. Ik verheug me erop ‘quality time’ met je door te brengen! En omdat ik me volledig op één man wil richten, verwijder ik ook mijn 2Gether-app. 

Onderaan de app stond een link naar het bedrijf AquaOil. Martin klikte erop. Inderdaad: een olieplatform waar je ook kon logeren. Het duurste verblijf, de ‘Presidential Suite’ kostte ruim 7.000 euro. De goedkoopste, de Standard Suite, ruim 2.000 euro.

Martin leek het het beste om een van de suites te reserveren in de tussencategorie, de Elite, Premium, Executive of Deluxe Suite. Aan de ene kant wilde hij niet te krenterig overkomen, aan de andere kant leerde de ervaring dat je ‘quality time’ met een aantrekkelijke vrouw net zo goed kon doorbrengen in een eenvoudige hotelkamer als in een peperdure ‘suite’. Dus waarom zou hij kiezen voor de allerduurste optie – een luxe slaapkamer van James Bond-achtige allure, met een glazen wand waarachter allerlei vissen zichtbaar waren. Hij koos voor de Executive Suite van 4,950 euro: een sobere, maar stijlvolle ruimte met een groot tweepersoonsbed in het midden en een enorm flatscreen aan de wand.

Martin: Lijkt me heerlijk! Ik moet even kijken wanneer ik kan. Ik laat het je uiterlijk morgenochtend weten. Ik wil trouwens niet dat je iets betaalt, ook de helikopterkosten niet, goed? De rekening kan naar mij. En ik verwijder mijn 2Gether-app ook. 

HOOFDSTUK 5: DE RESERVERING

Martin was nog niet helemaal bijgekomen van de onverwacht hartstochtelijke appjes die hij net met Mandy had uitgewisseld, toen hij Sofie belde.

“Ik moet binnenkort een weekje weg”, zei hij. “We moeten even afstemmen of je dan op Snoopy kunt passen.”

“Ik kan meestal wel”, zei Sofie. “Zeg maar wanneer.”

“Zo gauw mogelijk”, zei Martin.

“Oké”, zei Sofie, zonder noemenswaardige interesse.

“Ik heb een vrouw ontmoet!”, zei Martin daarom. Hij zou haar wel even laten voelen dat hij er nog toe deed in de liefdesmarkt. Dat Sofie echt wel wat miste nu ze niet meer met hem was. Dat ze spijt zou moeten hebben.

“Nou”, zei Sofie. “Gefeliciteerd. En nu ga je een weekje weg met haar?” Martin kon niet zeggen dat ze werkelijk geïnteresseerd klonk, en hij hoorde al helemaal geen spijt in haar stem, maar ze stelde tenminste een vraag.

“Naar een booreiland!”

“Wat?”

“Een booreiland met luxe gastverblijven.”

“Booreilandtoerisme? Daar heb ik nu nog nooit van gehoord.”

“Ik ook niet”, zei Martin. “Maar die oliemaatschappijen moeten iets.”

Het was waar. Nadat Donald Trump een smadelijke verkiezingsnederlaag had geleden en Michelle Obama president van de VS was geworden, was de wereld eindelijk bij zinnen gekomen. Het ene na het andere land had zich laten overtuigen dat de mensheid toch echt moest overstappen op duurzame energie. Producenten van fossiele energie werden steeds zwaar belast waardoor de prijzen van olie, gas en steenkolen niet meer concurreren met die van wind, zon en aardwarmte. Daar kwam bij dat de bronnen van fossiele energie ook uitgeput raakten en de winning steeds kostbaarder werd. De bodem was nu echt in zicht. Veel producenten van fossiele energie waren verliesgevend, faillissementen in deze ooit zo lucratieve sector waren geen uitzondering meer.

“Ja, ze moeten iets. Maar dit?”, zei Sofie. “Ik kom even langs, ik laat je niet zomaar gaan.”

—

Een half uurtje later stond ze bij hem op de stoep.

“Je hebt toch nog niet gereserveerd?”

“Nee, hoezo?”

Sofie opende de laptop die ze had meegenomen. “Heb je die site wel goed bekeken?”

“Ja, ziet er goed uit, toch. Beetje duur misschien.”

“Het bedrijf staat nergens geregistreerd. Er staat nergens wie in de directie zit. Als je contact wilt, moet je een outlookadres mailen. Die foto’s van dat platform zijn van een fotopersbureau, doe maar een ‘reverse search’ en je komt ze overal tegen. En waar in de Noordzee is dat boorplatform precies. Ik garandeer je: elk boorplatform in Noordzee is van een grote maatschappij, niet van een volstrekt onbekend bedrijf als Aqua Oil.”

“Misschien is het een start-up? Die oliemaatschappijen willen van hun booreilanden af.”

“Een boorplatform is geen hotel. Dat snap jij toch ook wel? Een boorplatform heeft een strikt toegangsbeleid, allerlei veiligheidseisen. Je zou je kamer niet uit mogen als je daar logeerde.”

“Dat is ook de bedoeling”, zei Martin schalks.

“En die vrouw, wat weet je van haar?”

“Ze is lief. En mooi. Wel iets jonger dan ik.”

“Heb je op LinkedIn gekeken?”

“Nog niet. Ze is scheepsbouwkundig ingenieur.”

“Wat doet ze dan op een booreiland? Die mensen zitten toch meestal op kantoor, achter de pc schepen te ontwerpen?”

“Nee, ze doet het onderhoud van machines. Ze appte dat ze af en toe zelfs onderwater moet in haar duikpak!”

Sofie zuchtte. “Beetje zonde van haar studie.”

Martin zei niets.

“Mag ik die apps zien?”, vroeg Sofie. Ze hield haar hand op. Martin legde zijn telefoon erin. Een jongetje dat net is betrapt met z’n hand in de suikerpot.

Sofie scrolde door de apps.

“Ze noemt je steeds Martin.”

“Zo heet ik toch?”

“Een oude verkoperstruc. Dale Carnegie, ‘How to make friends and influence people’: spreek iemand aan met zijn voornaam om hem op z’n gemak te stellen en hem voor je te winnen.”

“Dat is haar wel gelukt”, zei Martin zwakjes.

“Ze vindt je ‘intelligent’?

“Kan toch? Of niet?”

“Ze vindt je knap?!”

“Dat is wel een beetje verdacht…”

“Ja! Dan weet je toch hoe laat het is? En wat zegt ze nou eigenlijk? ‘Dat is menselijk’. Typisch iets wat een chatbot zou zeggen om intimiteit te suggereren.”

“Jij denkt dat ze niet bestaat?”

“Ze maakt af en toe gebruik van een chatbot in elk geval. Hier: je stelt twee vragen achter elkaar. Geen antwoord: te ingewikkeld voor een chatbot. Af en toe zit er wel een mens aan de andere kant van de lijn. Maar niet iemand die echt contact zoekt. Want wat vertelt ze weinig over zichzelf. Jij komt met een warme herinnering aan Leo toen hij kleuter was. Zij met een nietszeggend verhaal over ‘de oceaan’. Zo zitten mensen toch niet in elkaar?”

“Ik heb haar ook niet echt veel vragen gesteld.”

“Typisch. Dat mag je jezelf inderdaad aanrekenen.”

“En toch… “, zei Martin. “Toch ga ik het doen.”

“Je gooit geld weg.”

“Hoe onwaarschijnlijk het ook is, ik moet het doen.”

Sofie zuchtte. Toen ze elkaar net kenden was ze onder de indruk geweest van zijn verhandelingen over de liefde, het leven en de mensheid. Daarna was de irritatie binnengeslopen, en uiteindelijk had de verveling toegeslagen. Wat ze aanvankelijk had aangezien voor intelligentie en oorspronkelijkheid, zag ze nu voor wat het was: wereldvreemdheid. Martin was geen echte man.

“In de liefde moet je je volledig kunnen overgeven aan de ander. Misschien word je dan teleurgesteld. Maar als je iemand niet je volledige vertrouwen schenkt, wordt het zeker niets. Dan kun je er net zo goed niet aan beginnen.”

Martin begon op dreef te komen. “Zelfs als ik zeker wist dat ik het geld kwijt was, zou ik het ook doen. Want dan ben ik tenminste trouw aan mijn overtuiging dat je uit liefde moet handelen. Hoe de ander daarmee omgaat, is niet aan mij. Ik heb niet gefaald als iemand een loopje met me neemt, ik heb alleen maar laten zien hoe oprecht ik ben. When they go low, we go high”, zoals Michelle Obama zegt.

Martin was nog niet klaar. “En ik ben Mandy of wie het ook is alleen maar dankbaar dat ze me dat heeft laten voelen. Ware liefde. Iets mooiers is er toch niet? Ik heb er best 5.000 euro voor over. Dat is toch niks om haar te bewijzen dat ik van haar houd? En niks om mezelf te bewijzen dat ik werkelijk geloof in de liefde en er alles voor zou opgeven – iets waar ik jaren niet zeker van ben geweest. Ik ga gewoon reserveren.”

Sofie luisterde al niet meer. “Je bent een sukkel”, zei ze.

EPILOOG

Nadat Martin 4.950 euro had overgemaakt, appte hij Mandy dat hij de komende week al bij haar langs kon komen.

Er kwam geen reactie. Niet eens een factuur voor de helikoptervlucht. Mandy had hem financieel nog veel verder kunnen uitkleden, maar had daar van afgezien. De lieverd!

En dat was het dan. Martins verliefdheid hield nog enkele weken aan. Hij liet zijn abonnement op 2Gethr verlopen, trouw als hij was aan zijn overtuiging dat hij zich volledig moest commiteren aan iemand op wie hij verliefd was – ook al was die verliefdheid niet wederzijds, ook al bestond degene op wie hij verliefd was niet was degene misschien een chatbot of een team gewiekste oplichters die verdienden aan de zich uitbreidende eenzaamheid in de wereld. Zo verstreken twee maanden na zijn avontuur met Mandy. Het was alsof er nooit iets was voorgevallen. Sofie had het er gelukkig ook niet over en Leo wist van niets.

Tot die ene avond. Sofie en Leo waren komen eten, en Martin was net aan de afwas begonnen.

“Ping”, ging zijn telefoon.

Martin droogde zijn handen en pakte het toestel op.

Mandy: Hee Martin, hoe is het?

Martin: Hetzelfde.

Mandy: Goed te horen. Ik ben weer in Amsterdam. Misschien afspreken?

Martin: Je zou toch pas over een paar maanden terugkomen? Niet dat ik je niet geloof 😉

Mandy: Ik werk daar niet meer.

EINDE