The Room Next Door – Pedro Almodóvar en de kunst van het scenarioschrijven

De scenarioschrijver in mij moest steigeren bij The Room Next Door, de nieuwe film van de meester Pedro Almodóvar.*

Want:

1. Twee oude vriendinnen hebben elkaar enkele jaren niet gezien. De ene vriendin deelt haar levensverhaal. (De scenarioschrijver in mij zegt: “Show, don’t tell.” En als je zo nodig moet ’tellen’, maak het dan geloofwaardig. Het wil er bij mij niet in dat die vriendin dat verhaal niet al lang kende).

2. Gelukkig kwam de film na verloop van tijd (een half uur? een uur?) eindelijk op stoom. De twee vriendinnen bezoeken een huis en leren elkaar beter kennen. Redelijk interessant, aangezien de ene (gespeeld door Tilda Swinton) haar aanstaande dood accepteert, iets waar de ander (Julianne Moore) moeite mee heeft. Van een conflict is evenwel geen sprake (de scenarioschrijver in mij zegt: “Zonder conflict geen drama.”).

3. Maar dan lijkt er iets te sudderen. Het blijkt dat de twee dezelfde minnaar hebben gehad. En dat Julianne Moore die man nog steeds ziet. Tilda Swinton lijkt daar moeite mee te hebben. Zou ze soms wraak willen nemen op Julianne Moore? Maar zodra het verhaal spannend dreigt te worden – JM wordt door de politie verdacht aan medeplichtigheid aan moord op TS – wordt deze verhaallijn abrupt afgebroken.

Daar ging de film dus niet over. Wat was dan wel het thema? Ik denk: hoe ga je om met de tijd die je rest als je weet dat je binnenkort zult sterven? Niet alleen als mens, maar ook als mensheid (want: opwarming van de aarde etc.) Het mooie is dat TS het leven in de schaarse tijd die haar rest het leven nog even viert. Ze is niet geëxalteerd, maar redelijk nuchter, en koestert de weinige mooie momenten die ze nog heeft samen met een vriendin.

Dat spreekt me wel aan, maar de scenarioschrijver in mij denkt dat dit thema beter uit de verf was gekomen als Almodóvar een duidelijk antagonist had opgevoerd. Iemand die een tegenovergestelde levenshouding heeft aan TS . Zo iemand loopt er rond, namelijk de gewezen minnaar van TS en JM, maar zijn bijdrage is zeer beperkt. Er vindt geen confrontatie plaats tussen Damian (John Turturro) en TS, zodat je niet weet of er inderdaad enig conflict is tussen deze twee zo verschillende karakters.

4. Verder bleef de scenarioschrijver in mij met nogal wat vragen zitten.

Zoals: wat is de rol van de dochter van TS? We weten dat TS volledig van haar dochter vervreemd is. We hebben ook een sterk vermoeden dat ze knettergek is. Maar als we de dochter uiteindelijk te zien krijgen, is ze de redelijkheid zelve. Merkwaardig. En hoe komt het dat die John Turturro nog altijd zo goed overweg kan met JM? Hij heeft een behoorlijk sombere, om niet te zeggen zwartgallige levensinstelling (‘we gaan naar de verdoemenis en dus moeten we treuren’). Waarom heeft JM daar geen moeite mee? En waarom heeft Almodóvar van TS een voormalig oorlogscorrespondent gemaakt? Is dat bepalend geweest voor haar kijk op het leven? Misschien (ze heeft een homoseksueel priestersstelletje gezien in een oorlogsgebied, en hun doodsverachting deed haar goed), maar ik zou er geen eed op durven zweren.

Maar dat is de scenarioschrijver in mij. “Ondertussen valt er sneeuw, en zijn er momenten van intense, diep gevoelde schoonheid.” En is ‘alles uiteraard op z’n Almodóvars gestileerd in kleurrijke decors vol moderne kunst.’ (De Filmkrant) Misschien is dat waar het om gaat in deze film.

(Of moet ik hem Almodóvar noemen, zoals hij zelf doet? Rembrandt, Leonardo en Michelangelo gingen hem voor).