Dubbelganger? Identiteitscrisis!

Dubbelganger? Identiteitscrisis!

Het aanschouwen van de dubbelganger komt nooit uit op zelfherkenning, -identificatie of -bevestiging, maar op absolute zelfdegradatie. Alsof de mens altijd moet leven met een veilige afstand tot en teruggetrokken van zichzelf. Aliënatie lijkt het enige doel met als gevolg dat het individu zich slechts kan ontdekken en ontplooien buiten zichzelf doorheen een handeling of een vreemd gezicht. De negentiende-eeuwse literatuur – met als hoogtepunt Robert Louis Stevensons ‘The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde’ – zal de ontkenning van het eigen Ik op zeer extreme manier verhalen en zodoende de psychologische gespletenheid van de protagonist beklemtonen.

Het psychologische aspect dat vanaf het begin van de negentiende eeuw dominant zal worden in de fantastische literatuur is altijd al metaforisch aanwezig geweest. Alle mogelijke thematische variaties van de dubbelganger hebben de identiteitscrisis als grondslag. Altijd wordt binnen een chaotische samenleving gezocht naar de ware Ik. Het psychologische en het pathografische zijn dan ook de twee basiselementen aan de grondslag van elke herinterpretatie van het dubbelgangersmotief. Eigen aan de fantastische literatuur is dat beide steeds worden gesuggereerd zonder bevestigd te worden. De fantastische literatuur biedt vaak geen concrete informatie waardoor het psychologisch invullen van het dubbelgangersmotief steeds bij de lezer ligt.

Uit: De metamorfosen van de literaire dubbelganger van Erik Van den Storm

Deel:

Geef een reactie